meta charset="UTF-8">

جامعه یاوری خراسان

در مجالی كه برايم باقيست باز همراه شما مدرسه ای می سازيم

مجنون كوي يار - 16/06/1396

پاي صحبت سيد مهدي حسيني ****** زندگی باید کرد... گاه با یک گل سرخ... گاه با یک دل تنگ ... گاه با امیدی کم رنگ .... زندگی باید کرد... گاه با ساده ترين قصه يك انسان ....

 

 

مجنون كوي يار


زندگی باید کرد... گاه با یک گل سرخ... گاه با یک دل تنگ ... گاه با امیدی کم رنگ .... زندگی باید کرد... گاه با ساده ترين قصه يك انسان ....

 با سید مهدی حسینی رئیس پیشین آموزش و پرورش استثنایی خراسان رضوی از طریق مدیر عامل جامعه یاروی خراسان آشنا شدم. علی دادور که سال ها مشاور و مددکار آن سازمان بوده در ادامه فعالیت هایش در جامعه یاوری خراسان هنوز وفاداریش را به این قشر مهم از جامعه که از قول دکتر افروز آنها را “آهسته گامان جامعه” می نامد از دست نداده و ما را در صبحی سرد از بهمن ماه 93 به مرکز آموزش و پرورش استثنایی خراسان رضوی می برد تا با مدیر این مرکز و فعالیت هایش آشنا شویم.
در خراسان رضوی ما 8000 دانش آموز استثنایی داریم که در 160 مدرسه در سطح استان درس می خوانند و البته 4000 معلول جسمی که دارای اختلاف یادگیری می باشند نیز در کنار این افراد درس می خوانند. آموزش خانواده ها می تواند به رفع اطلاعات غلط و سوء تفاهم ها، ارائه یک دانش مشترک، تغییر برچسب های نادرست نسبت به کودک کمک کند. در جوامع بشری 10 تا 15 درصد افراد با مشکل معلولیتی ذهنی و جسمی روبرو هستند و در خراسان 1 میلیون و 100 هزار دانش آموز معلول وجود دارد که ما 12 هزار نفر را جذب کرده ایم.
آقای حسینی را بارها در جامعه یاوری دیده بودم. اما آشنایی با وی و خدماتش به این سازمان در طول مدت ریاستش او را این گونه در ذهنم جاودانه کرد: «مردی از جنس باران »
برای مصاحبه با مردی از جنس باران به مرکز استثنایی خراسان رضوی رفتم. به توصیف مدیر عامل جامعه یاوری در وصف سازمان استثنایی در طول راه گوش می دهم:
در سازمان استثنایی قبل از رئیس باید رفیق بود.

و ادامه می دهد: در مراکز استثنایی اگر با مددجو رفیق نباشی کاری از پیش نمی بری.و البته باز هم آقای دادور که قدم به خانه قدیمی خود یعنی مرکز استثنایی خراسان که سال ها در آنجا مشغول به کار بودند گذاشته و دچار هیجان زایدالوصفی شده اند می گوید: سازمان استثنایی خراسان از نظر فضای آموزشی و جذب کمک های مردمی در کشور اول می باشد. و دلیل این مهم آن است که دردهای دانش آموزان استثنایی توسط این مرکز به درستی منعکس شده و جامعه به این باور رسیده است که این بچه ها نیازمند محبت و توجه هستند نه ترحم. و می افزاید: الان وضعیت سازمان استثنایی خراسان به گونه ای است که این سازمان دنبال خیر نمی گردد بلکه خیرین به دنبال آنها می روند.
به دفتر آقای حسینی می رسیم و با دعوت گرم وی روی صندلی می نشینیم و پس از صحبت های کوتاهی که بین دو یار قدیمی رد و بدل می شود آقای حسینی از کمک های مردمی خیرین می گوید که فارغ از هر دین و مذهب و گرایشی به یاری محرومین می شتابند.
آقای حسینی می گوید: در بین خیرین از اقلیت های مذهبی هم افرادی را داریم که به سازمان استثنایی خراسان کمک کردند و معتقدم کارهای خیر توسط هر فردی انجام بگیرد ما باید دستش را هم ببوسیم. و البته با تواضع بسیار ادامه می دهد ما با روی گشاده کمک های مردمی را از سوی هر فردی با هر دین و مذهبی می پذیریم.
 وي می گوید در خراسان رضوی ما 8000 دانش آموز استثنایی داریم که در 160 مدرسه در سطح استان درس می خوانند و البته 4000 معلول جسمی که دارای اختلاف یادگیری می باشند نیز در کنار این افراد درس می خوانند. بلافاصله آقای دادور در مورد این گفته ي آقای حسینی که می گوید چگونگی برخورد اعضای خانواده  کودک معلول با معلولیت فرزندشان به درک آنها از ناتوانی یادگیری و پذیرش این مشکل در کودک بستگی دارد و می افزاید: آموزش خانواده ها می تواند به رفع اطلاعات غلط و سوء تفاهم ها، ارائه یک دانش مشترک، تغییر برچسب های نادرست نسبت به کودک کمک کند.
آقای حسینی هم از آموزش ناشنوایان از بدو 3 ماهگی برای اولین بار در خراسان رضوی می گوید: اولین بار در کشور ما آموزش ناشنوایان را از بدو تشخیص و 3 ماهگی شروع و آقای دادور ادامه می دهد: در آموزش و پرورش استثنایی خراسان مقررات مدارس عادی شکسته شده و پذیرش معلولین از سنین پایین شروع می شود چرا که در روانشناسی هم به این نکته توجه شده که حتی آموزش از سن جنیني هم می تواند شروع شود و آقای حسینی هم می گوید در جوامع بشری 10 تا 15 درصد افراد با مشکل معلولیتی ذهنی و جسمی روبرو هستند و در خراسان 1 میلیون و 100 هزار دانش آموز معلول وجود دارد که ما 12 هزار نفر را جذب کرده ایم. آقای دادور می افزاید: معلولیت ها در هر جامعه ای علل گوناگون دارد و البته در کشور ما علاوه بر شاخص های جهانی بدلیل وجود جنگ 8 ساله معلولین از نوع خاصی که به آن جانباز می گویند نیز وجود دارد. از آقای حسینی می پرسم چگونه با جامعه یاوری آشنا شدید و او اینگونه تعریف می کند: روزی در اتاق آقای سیاری رئیس اسبق این سازمان آقای کاشانی را ملاقات کردم آنجا صحبت هایی شد از جمله در مورد جامعه یاوری. سپس با آقای شافعی آشنا شدم که همیشه همراه آقای کاشانی بودند. بتدریج با آقای دادور آشنا شدم. و نتیجه این آشنایی ها ساخت 4 مدرسه بصورت همکاری با جامعه یاوری بود:

- مدرسه دانش آموزان استثنایی ششتمد در حومه سبزوار

- مدرسه ابرار در جغتای

- مدرسه رضویه در بخش رضویه

- مدرسه رحمانی در تربت جام

و من از آقای دادور تشکر می کنم که پای خیرین از جمله ابرار و یاوری را به سمت کمک به دانش آموزان استثنایی کشاندند

برای مشاهده هر عکس، بر روی آن کلیک نمایید.